• Effie Adelaide Rowlands •
.⋆｡🧸˚
แคโรไลน์ผู้เอาแต่ใจ
Capricious Caroline
แปลโดย: หมื่นล้านคำรัก & AI
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
บทที่: 22
เมื่อประเด็นเรื่องการกลับไปอยู่ที่บ้านในเมืองเล็กๆ นั้นถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณาอย่างจริงจัง แคโรไลน์ก็เห็นพ้องกับคุณนายเบรนตันว่าข้อเสนอดังกล่าวเป็นไปไม่ได้
เธอซื่อสัตย์พอที่จะยอมรับว่าความคัดค้านของเธอนั้น ส่วนใหญ่มาจากความรู้สึกส่วนตัว
"โอ้ อย่ากลับไปที่นั่นเลย คุณเจอวันคืนที่มืดมนที่นั่นมามากมายเหลือเกิน" เธอยั้นยอ "อีกอย่าง บ้านหลังนั้นก็มีคนเช่าอยู่จนถึงเดือนมีนาคม ทำไมเราไม่ไปปารีสกันสักสองสามเดือนล่ะ? คุณไม่คิดว่านั่นเป็นความคิดที่ดีหรือ?"
"โอ้!" คามิลลากล่าวอย่างยินดี "งั้นคุณก็จะไปกับฉันด้วยสินะ?"
แคโรไลน์เป็นฝ่ายที่ดูประหลาดใจ
"แน่นอน ฉันคงชอบมากถ้าได้อยู่ที่ปารีสสักหกเดือน ฉันอยากจะฝึกภาษาฝรั่งเศสดูบ้างถ้าทำได้ และมันคงจะเป็นเรื่องดีสำหรับเด็กๆ ด้วย"
คามิลลาเห็นด้วย
"และหากคัธเบิร์ตผ่านไปทางปารีส เราก็ไม่จำเป็นต้องเจอเขานี่" เธอนึก "โชคดีที่เขาคงจะอยู่ได้ไม่เกินสองสามวัน เขามีหนี้สินเยอะเกินไป แคโรไลน์ เราจะทำแบบนี้กัน!"
ดังนั้นจึงเป็นอันตกลงกันได้แม้คุณนายเบรนตันจะทักท้วง แต่คามิลลาก็ทำลายข้อตกลงนั้นตามเคย เธอมีความสุขดีที่เยลเวอร์ตันได้สัปดาห์สองสัปดาห์ แต่ทันใดนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายและเดินทางเข้าเมืองไปสองสามวัน จากที่นั่นเธอก็ประกาศว่าเธอกำลังจะไปเยี่ยมเยียนคนรู้จักในต่างจังหวัดสักแห่งสองแห่ง
แคโรไลน์ยังคงเตรียมตัวสำหรับการย้ายไปปารีส เมื่อแม่ของเด็กๆ เขียนจดหมายมาบอกว่าแผนการของพวกเขาจะถูกเปลี่ยนแปลง
"ฉันมีข่าวมาบอก" เธอเขียนยุกยิก "แซมมี่กำลังจะแต่งงาน! แผนการจับคู่ของฉันมัน 'ลงเอย' ได้สำเร็จ ฉันจะบอกว่าแซมมี่เป็นสามีในอุดมคติของฉันก็คงไม่ใช่ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวคนนี้จะหลงรักเขาหัวปักหัวปำและคิดว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน ทั้งคู่กำลังพักอยู่ที่นี่ ดูเหมือนว่าท่านเลดี้บร็อกซ์บอร์นคนเก่าจะปลื้มปริ่มมาก และงานแต่งงานจะมีขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้ สำหรับบาปกรรมของฉัน ฉันได้สัญญาว่าจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยเจ้าสาวในฤดูกาลนี้ เธอค่อนข้างบ้านนอกนะ คุณก็รู้ และต้องเรียนรู้ทุกอย่างใหม่หมด เธอเกาะติดฉันจนน่าสงสารเชียวล่ะ ดังนั้นฉันเกรงว่าทริปไปต่างประเทศเล็กๆ ของเราคงจะต้องถูกพับเก็บไว้จนถึงฤดูร้อนเป็นอย่างน้อย แล้วฉันคิดว่าเราควรจะอ้อนขอเรือยอชต์จากรูเพิร์ตสักลำแล้วไปเที่ยวให้สนุกสุดเหวี่ยงกัน คุณคิดว่ายังไง?"
เยลเวอร์ตันเงียบเหงามากเมื่อไม่มีคามิลลา และเด็กๆ ก็โหยหาเธออยู่ไม่น้อย
แคโรไลน์เองรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าและความเหงา เธอไม่เคยเดินผ่านห้องที่คามิลลาเคยอยู่โดยไม่รู้สึกเจ็บแปลบในใจ
นานมาแล้วที่เธอเลิกตั้งคำถามหรือคาดเดาถึงพลังอำนาจอันน่าทึ่งของผู้หญิงคนนี้ เลิกถามตัวเองว่าทำไมเหตุการณ์บางอย่างถึงต้องเป็นหรือไม่เป็นเช่นนั้น เธอเพียงแค่ยอมรับว่าแม้จะมีเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านไปและอาจจะเกิดขึ้นอีก เธอก็รักคามิลลาด้วยความรักที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความกังวล และจะขอยกย่องอิทธิพลที่ช่างเอาใจและเย้ายวนของผู้หญิงที่งดงามแต่ไร้ความน่าเชื่อถือที่สุดคนนี้ตลอดไป
บางครั้ง แคโรไลน์ยอมรับกับตัวเองว่า แม้จะลืมตาตื่นเต็มที่อย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เธอก็ยังคงทำในสิ่งที่เคยทำในอดีต และหากจำเป็นต้องปกป้องใครสักคน เธอก็พร้อมจะใช้สติปัญญาและความกล้าหาญทุกอย่างที่มีเพื่อยืนเคียงข้างคามิลลาและขจัดปัญหาทั้งหลายออกไป
และเธอก็ทำเช่นนั้นแม้จะเสียสละความรู้สึกของตัวเองไปอย่างเปล่าประโยชน์ แม้เธอจะรู้ดีว่าคามิลลาไม่มีวันเข้าใจว่ามิตรภาพจอมปลอมกับบร็อกซ์บอร์นนั้นสร้างความเจ็บปวดให้เธอเพียงใด และเธอต้องเผชิญกับความทุกข์ที่แท้จริงจากเรื่องนั้นอย่างไร
ในวันที่จดหมายแจ้งข่าวการแต่งงานของบร็อกซ์บอร์นมาถึง แคโรไลน์ปล่อยให้เด็กๆ เล่นซ่อนแอบกันอยู่ในโถงทางเดิน แล้วเธอก็ออกไปเดินเล่นข้างนอก
วันนั้นอากาศมืดครึ้มและเธอรู้สึกได้ว่าความหนาวเย็นแทรกซึมลึกเข้าไปถึงหัวใจ
เธอเดินต่อไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งทิ้งบ้านไว้ไกลลับตา จากนั้นเธอก็นั่งลงและหลับตาลง ช่วงหลังมานี้มีหลายครั้งที่เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ รู้สึกว่าชีวิตดูว่างเปล่าและไร้ความหมาย อารมณ์เช่นนั้นเข้าครอบงำเธอในตอนนี้ เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความผิดหวังหรือความรู้สึกโล่งอกที่ตามมาเมื่อตระหนักว่าเธอจะยังไม่ถูกถอนรากถอนโคนไปจากชีวิตในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่เธอรู้คือเธอเริ่มประสาทเสียจนมักจะสะดุ้งเมื่อเด็กๆ ส่งเสียงกรีดร้องไม่ว่าจะเพราะเล่นกันหรือเพราะอารมณ์เสีย และบางครั้งเธอก็มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะกรีดร้องออกมาบ้าง
"ฉันคิดว่าฉันจะไปที่ไหนสักแห่งคนเดียวสักสัปดาห์สองสัปดาห์" เธอนึกในใจตอนนี้ "ฉันรู้ว่าฉันคงเป็นคนที่น่ารำคาญน่าดูในช่วงนี้ เมื่อคืนตอนที่ฉันวางหนังสือลงบนโต๊ะเสียงดัง ฉันเห็นคุณเบรนตันมองมาที่ฉันราวกับเขาคิดว่าฉันบ้าไปแล้ว ฉันเชื่อว่าฉันน่าจะเชื่อคำแนะนำของคุณฮาเวอร์ฟอร์ดและออกเดินทางไปไหนมาไหนบ้างเมื่อปีก่อน ฉันคงเกลียดที่จะทิ้งเด็กๆ ไปตอนนี้ แต่ฉันไม่แน่ใจเลยว่ามันจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเขา บางทีฉันจะลองปรึกษาคุณนายเบรนตันดู" ครู่ต่อมาเธอก็พูดว่า "ไม่ ฉันไม่คิดว่าจะทำอย่างนั้น ถ้าฉันทำเธอคงเอาแต่ซักไซ้ และถ้าเธออยากรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ หรือทำไมฉันถึงอยากไปนัก ฉันจะบอกเธอว่าอย่างไรล่ะ? ในเมื่อฉันเองยังตอบตัวเองไม่ได้เลย ก็ไม่น่าจะตอบคำถามเธอได้หรอก"
ด้วยเสียงถอนหายใจที่สั่นสะท้าน เธอละทิ้งความคิดเหล่านั้น แล้วเอนหลังพิงหลับตาลงนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ว่ามีคนกำลังจ้องมองเธออยู่ จึงลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ในความเป็นจริงแล้ว รูเพิร์ตไม่ได้กำลังมองเธออยู่ แต่เขากำลังเดินไปเดินมาอยู่หน้าม้านั่ง
เมื่อเธอขยับตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ เขาก็หันกลับมาและรีบเดินตรงมาหาเธอ
"ความบ้าอะไรทำให้คุณออกมานอนที่นี่?" เขาถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเคร่งขรึม
แคโรไลน์ขมวดคิ้ว
"ฉันไม่คิดว่าฉันได้หลับนะ" เธอตอบ จากนั้นจึงถามด้วยความสับสน "คุณมาที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?"
"สิบนาที... หรือหนึ่งในสี่ของชั่วโมงเห็นจะได้?"
เขายังคงจ้องมองเธออย่างไม่วางตา
"คุณป่วย" เขากล่าว "คุณดูขาวซีดมาก คุณนายเบรนตันเขียนจดหมายมาบอกผมว่าเธอเป็นห่วงคุณ นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมมาที่นี่ในวันนี้"
คำพูดนั้นทำให้สีเลือดฉาบขึ้นบนแก้มของเธอ
"ฉันสบายดี ฉันสบายดีเสมอ!"
เขาก้มตัวลง จับมือที่เย็นเฉียบของเธอทั้งสองข้างแล้วดึงเธอให้ลุกขึ้นยืน เขาถูมือของเธออย่างไม่รู้ตัวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพวกเขาก็เดินต่อไปอีกเล็กน้อย แคโรไลน์เดินไปราวกับตกอยู่ในความฝัน
ทันใดนั้นเขาก็หยุดเดิน และคว้ามือเธอไว้แน่นขึ้นก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอ มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของเธอพร้อมจะไหลอาบแก้ม
"ถ้าคุณสบายดี ทำไมคุณถึงร้องไห้?" เขาถามอย่างกะทันหัน จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แคโรไลน์ พูดกับผมตรงๆ เถอะ มีบางอย่างผิดปกติ และผมต้องรู้ว่ามันคืออะไร คุณไม่รู้หรือว่าผมยอมแลกได้แม้กระทั่งชีวิตเพื่อให้มั่นใจว่าคุณมีความสุข? คุณมีความคิดบ้างไหมว่าคุณมีความหมายกับผมเพียงใด และผมรักคุณมากแค่ไหน?"
เธอส่ายหัว แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นและริมฝีปากของเธอก็แย้มยิ้มออกมาชั่วครู่
"ฉันจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร? คุณไม่เคยบอกฉันเลย"
"จริงหรือ" เขากล่าว
"จริง" เธอตอบ "วันที่คุณพูดกับฉันหลังจากกลับจากอเมริกา คุณเพียงแค่สั่งให้ฉันยอมรับความจริงว่าคุณต้องการภรรยา และคุณคิดว่าฉันเป็นคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ และจดหมายของคุณเมื่อตอนคริสต์มาสก็เป็นเรื่องเดียวกันเป๊ะเลย"
"ผมรู้ว่าผมทำเรื่องที่งุ่มง่ามลงไป" เขากล่าวอย่างรู้สึกผิด "แต่ยอดรัก ดวงใจที่แสนหวาน คุณต้องรู้สิว่าผมรักคุณ!"
เขาคลายมือออกขณะพูด หวังจะรวบตัวเธอไว้ในอ้อมกอด แต่เธอกลับวางมือเล็กๆ ทั้งสองข้างนั้นไว้ที่หัวใจของเขาเพื่อเป็นการปกป้อง
"ไม่ เดี๋ยวก่อน" เธอกล่าว "มันไม่น่าจะเป็นเรื่องจริง จำได้ไหมว่าเธอเคยเป็นอะไรสำหรับคุณ หากคุณเป็นคนอย่างที่ฉันคิด คุณก็ไม่ใช่คนที่จะลืมกันได้ง่ายๆ คุณ... คุณรักฉันไม่ได้หรอกถ้าคุณเคยรักเธอ"
เขายิ้มแต่ตอบเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ในเมื่อคุณดูเหมือนจะศึกษาตัวผมและธรรมชาติของผมมาเป็นอย่างดีแล้ว สถานการณ์ทั้งหมดก็ควรจะชัดเจนสำหรับคุณสิ คนอื่นอาจจะสงสัยได้ แต่ไม่ใช่คุณ แคโรไลน์ คุณคลุกคลีอยู่กับเหตุการณ์นั้นอย่างใกล้ชิด และคุณต้องตระหนักได้ว่าเมื่อเธอออกไปจากชีวิตผม ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเธอก็เลือนหายไปอยู่เบื้องหลังโดยสิ้นเชิง ทางสำหรับเรื่องนี้ถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว คุณรู้ไหมว่าเย็นวันที่ผมมาถึงที่นี่ ผมกำลังยึดติดอยู่กับความหวังสุดท้าย แม้จะรู้ว่ามันริบหรี่เพียงใด ผมยอมรับ" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ "ว่าถ้าเราแยกทางกันในแบบอื่น ความรู้สึกบางอย่างอาจจะยังหลงเหลืออยู่ แต่เพราะวิธีที่เธอทำแบบนั้นแหละที่ชำระล้างหัวใจของผมให้สะอาดหมดจด และถึงอย่างนั้น" เขาเสริม "ผมก็ผิดที่ปฏิเสธความรู้สึกทั้งหมด ผมเป็นเพื่อนของเธอ ผมยินดีที่จะเป็นเพื่อนของเธอ และผมจะไม่มีวันหยุดพยายามที่จะช่วยให้เธอพบกับความสุขที่เธอถวิลหา แต่ผมคงไม่มีวันทำสำเร็จ ไม่มีใครช่วยเธอได้ มันเป็นโชคชะตาของเธอที่จะต้องเป็นความผิดหวังให้กับตัวเอง และกับทุกคนที่ปรารถนาดีต่อเธอ"
แคโรไลน์ตัวสั่นเล็กน้อย มือของเธอตกลงข้างตัว พวกเขายืนห่างกันออกไปแล้วตอนนี้
"และถึงอย่างนั้นเธอก็ยังยึดเหนี่ยวใครสักคนไว้ได้ มีเสน่ห์บางอย่างในตัวเธอ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา—"คุณต้องยอมรับเรื่องนั้นนะ ฉันเองก็เคยเจ็บปวดเพราะเธอ และถึงอย่างนั้น——" จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปาก หน้าแดงก่ำ และกล่าวอย่างเร่าร้อน "ฉันไม่อยากจะแบ่งปันกับใคร! อย่าคิดว่าฉันเป็นแค่คนที่มีเหตุผล มีความเป็นจริง และนิ่งเฉยนะ... ฉัน... ฉันรู้จักตัวเองดี ฉันมีความรู้สึกที่เลวร้ายได้ และนิสัยของฉันก็อาจจะร้ายกาจได้ไม่น้อยเลย... ฉันไม่อยากเติมเต็มช่องว่างของใคร... ฉันต้องการทุกอย่างสำหรับตัวฉันเอง เห็นไหม ขนาดฉันรู้ว่าเธอเคยเป็นอะไรสำหรับคุณ ฉันยังรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้..."
เธอกำลังจะหันหลังเดินหนี แต่เขาคว้าไหล่ของเธอไว้และหมุนตัวเธอกลับมา
"คุณรู้ไหมว่านั่นหมายความว่าอย่างไร?" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แปลกประหลาด "นั่นหมายความว่าคุณรักผมไงล่ะ และคุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณหลุดมือไปตอนนี้ในเมื่อผมรู้เรื่องนี้แล้วหรือ? แคโรไลน์ คุณจะปฏิเสธสิทธิ์ของผมไม่ได้! ผมอดทนรอมาหลายเดือน แม้แต่วันนี้ผมก็มาที่นี่โดยตั้งใจว่าจะไม่พูดอะไรกับคุณในเรื่องนี้อีก เพราะผมบอกตัวเองว่า 'ฉันไม่มีสิทธิ์ยัดเยียดตัวเองให้เธอ ถ้าเธอไม่ได้สนใจฉันสักนิด เธอก็คงไม่เล่นเกมกับฉันหรอก' แต่ความเย้ายวนที่จะพูดมันรุนแรงเกินไป และในเมื่อคุณสารภาพออกมาแล้วว่าผมมีความหมายกับคุณมากขนาดนี้... คุณไม่มีทางหนีจากผมไปได้อีกแล้ว!"
เขากอดเธอแน่นเสียจนเกือบจะทำให้เธอเจ็บ
สีหน้าของเธอซีดเผือดลงแล้วกลับมาแดงระเรื่อในทันทีเมื่อเธอพยายามจะมองหน้าเขาแต่กลับสบตาเขาไม่ได้
"คุณจะแต่งงานกับผมเมื่อไหร่?" เขาถาม
เธออุทานด้วยความตกใจ
"โอ้ ได้โปรดเถอะ" เธอกล่าว "ฉันไม่คิดว่าฉันได้พูดอะไรที่... ที่... แต่ถ้า... สมมติว่าฉันอาจจะชอบคุณบ้างเล็กน้อย นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า..." เธอหยุดพูดไป... "จริงๆ นะ ฉันแต่งงานกับคุณไม่ได้" เธอกล่าวพร้อมน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ฮาเวอร์ฟอร์ดหัวเราะ
"ทำไมล่ะ? บอกเหตุผลดีๆ มาสักข้อ แล้วผมจะปล่อยคุณไป"
เธอต้องหัวเราะออกมาเหมือนกัน แต่เธอก็ไม่ยอมจำนนโดยง่าย
เธอไล่เรียงเหตุผลต่างๆ นานา
"เด็กๆ ต้องการฉัน... มันเร็วเกินไป ฉันยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำในปีนี้..." จากนั้นสุดท้ายก็พูดอย่างอ่อนแรงว่า "ฉันไม่อยากแต่งงานเลยสักนิด"
รูเพิร์ตมองเธออย่างตั้งใจ
"ไม่มีเหตุผลไหนที่จริงใจเลยสักข้อ และข้อสุดท้ายนี่แหละที่อ่อนหัดที่สุด" เขากล่าวอย่างใจเย็น "ผมไม่อาจฟังมันได้จริงๆ คุณต้องคิดหาอย่างอื่นมานะ..."
"ฉันได้ยินเสียงเด็กๆ " แคโรไลน์กล่าวอย่างรีบร้อน "ฟังนั่นสิ ไม่ได้ยินหรือว่าพวกเขาเรียกหาฉัน? ฉันมั่นใจว่าพวกเขาต้องลืมเสื้อคลุมไว้แน่ๆ แล้วลมก็หนาวขนาดนี้"
แววตาของรูเพิร์ตเป็นประกาย
"ปล่อยให้พวกเขามาเถอะ... ผมจะยกเรื่องนี้ไปปรึกษาเบ็ตตี้... เธอคงจะจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยในไม่ช้า"
แคโรไลน์หน้าแดงก่ำ จากนั้นเธอก็ยื่นมือออกไป
"บางที... ฉันอาจจะแต่งงานกับคุณ... แต่มันต้องเป็นเรื่องของอนาคตที่ไกลมากนะ... รอหน่อย... คุณจะรอได้ไหม?" เธอถามอย่างกึ่งอ้อนวอน
เขาก้มลง และแม้ว่าเด็กๆ จะอยู่ใกล้มากแล้ว เขาก็จูบที่มือของเธอและจากนั้นก็ที่ริมฝีปาก
"คุณก็รู้ว่าผมจะรอ... รอไปตลอดชีวิต ถ้าคุณยืนยันเช่นนั้น" เขาตอบ
แต่แคโรไลน์ไม่ได้ปล่อยให้เขาต้องรอนานถึงขนาดนั้น
จบบริบูรณ์
