— Capricious Caroline —
• Effie Adelaide Rowlands •
• Effie Adelaide Rowlands •
.⋆｡🧸˚
แคโรไลน์ผู้เอาแต่ใจ
Capricious Caroline
แปลโดย: หมื่นล้านคำรัก & AI
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
บทที่: 20
รูเพิร์ต ฮาเวอร์ฟอร์ด กลับมาจากอเมริกาในช่วงต้นเดือนตุลาคม เขาเดินทางไปเยลเวอร์ตันในทันที
เด็กๆ ยังคงอยู่กับคุณนายเบรนตันกล่าวคือ พวกเขาได้ไปเยี่ยมแม่เป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่การไปเยี่ยมนั่นไม่ประสบความสำเร็จเท่าไรนัก และคามิลลาเองก็เป็นฝ่ายเสนอว่าควรจัดแจงให้เด็กๆ ได้อยู่ภายใต้การดูแลของคุณนายเบรนตันต่อไปอีกสักสองสามเดือน
"คุณก็เห็นว่าเรายังไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง" เธอกล่าว "ไม่มีทางที่คัธเบิร์ตจะยอมไปอยู่บ้านหลังที่แม่เขาทิ้งไว้ให้หรอก เราต้องจัดการเรื่องนั้นให้จบก่อนถึงจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านหลังใหม่ได้ และฉันคิดว่าเราคงจะไปที่ริเวียร่าในช่วงฤดูหนาวนี้ เขาต้องการจะไปวาดภาพพอร์ตเทรตหลายชิ้นที่นั่น"
ครั้งหนึ่งเธอเคยหัวเราะแล้วกล่าวว่า—
"ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะขอให้รูเพิร์ตให้เรายืมบ้านหลังใหญ่ของเขา มันไร้สาระมากที่ต้องปิดตายบ้านไว้หลายเดือนในขณะที่เราไม่มีที่ซุกหัวนอน"
ด้วยเหตุนี้ การที่ฮาเวอร์ฟอร์ดไปเยลเวอร์ตันจึงเป็นเรื่องของเด็กๆ มากพอๆ กับเรื่องอื่น
ถึงกระนั้น เขากลับพบว่าตัวเองกำลังเดินทางไปยังบ้านอันแสนสบายของคุณนายเบรนตันด้วยความรู้สึกกระตือรือร้นซึ่งกึ่งหนึ่งคือความยินดี
เหตุผลที่เขาไปเยือนสหรัฐอเมริกานั้นไม่ได้มีการรายงานผิดพลาดแต่อย่างใด โชคชะตาได้นำพาให้เขารู้ความจริงว่ามีญาติห่างๆ ของแมทธิว วูลการ์ ตั้งรกรากอยู่ในอเมริกา ซึ่งเป็นผู้คนที่ยากจนและต้องดิ้นรนซึ่งเงินก้อนนั้นถือเป็นของขวัญจากสวรรค์สำหรับพวกเขา
เขาใช้เวลาอย่างน้อยสองเดือนกว่าจะพบร่องรอยของคนเหล่านี้ แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวังเมื่อพบว่าครอบครัวดังกล่าวเหลือเพียงคนชราสองคนที่ร่างกายไม่พร้อมจะเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาอังกฤษ และแทบไม่มีหนทางอื่นใดให้ช่วยเหลือได้นอกจากจัดหาความเป็นอยู่ให้พวกเขาสุขสบายขึ้น
ดังนั้นเขาจึงกล่าวกับแอกเนส เบรนตันเมื่อเล่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้ฟังว่า
"คุณเห็นไหม ผมไม่สามารถสลัดเงินของผมทิ้งไปได้เลย"
"สำหรับฉันแล้ว" คุณนายเบรนตันกล่าว "คุณพยายามทำมันได้ดีมากแล้วล่ะ" จากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะเสริมว่า "ฉันขอกลับไปใช้ทฤษฎีเดิมที่มีต่อคุณนะ ฉันอยากเห็นคุณแต่งงานเป็นเรื่องเป็นราว ฉันอยากให้คุณมีบทบาทสำคัญในชีวิตประจำวันเสียที"
เขาไม่โต้ตอบอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า—
" ผมจะแต่งงาน ผมหวังว่าคงจะเร็วๆ นี้"
ในใจของคุณนายเบรนตันรู้สึกผิดหวังอย่างมาก
"ผู้หญิงอเมริกันงั้นหรือ!" เธอกล่าวกับตัวเอง "ฉันอุตส่าห์หวังว่าเขาจะแต่งงานกับใครสักคนที่นี่แท้ๆ"
การต้อนรับที่เด็กๆ มอบให้เขานั้นช่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ แต่แคโรไลน์แทบจะไม่ได้สัมผัสมือเขา และไม่ได้แสดงความยินดีที่ได้พบเขาอีกครั้งเลย อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเขามีบางอย่างจะพูดกับเธอ
"ผมอยากคุยกับคุณเรื่องเด็กๆ" เขากล่าว "คุณจะออกไปเดินเล่นในสวนกับผมไหม?"
"ฉันนึกว่าทุกอย่างตกลงกันเรียบร้อยแล้วเสียอีก" แคโรไลน์กล่าว
"มีหลายสิ่งที่ผมอยากจะหารือกับคุณ"
เธอลอบมองเขาเล็กน้อยขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในเส้นทางที่คุ้นเคยดี ซึ่งตอนนี้พุ่มกุหลาบไร้ซึ่งดอกไม้และพื้นดินถูกปูลาดไปด้วยใบไม้ที่ร่วงโรย
เขาดูมีสุขภาพดีอย่างน่าอัศจรรย์ ผิวที่ดูคล้ำแดดนั้นทำให้ฟันของเขาดูขาวสะอาดและดวงตาของเขาดูน่าหลงใหล เธอสังเกตเห็นว่าเขาดูคล่องแคล่วขึ้นมาก และประโยคแรกของเขาก็พูดถึงเรื่องนี้
"คุณรู้ไหมว่าทริปอเมริกาของผมช่วยผมได้มากทีเดียว มันทำให้ผมตื่นตัวขึ้น ทำให้ผมหลุดออกมาจากวงจรเดิมๆ ชาวอเมริกันเป็นชาติที่ยอดเยี่ยมมาก! ที่นั่นไม่มีคนรวยที่ว่างงาน และพวกเขาให้คำแนะนำผมมามากพอที่จะทำให้ผมมีงานทำไปตลอดชีวิตที่เหลือเลยล่ะ"
เขามองเธอด้วยรอยยิ้มจางๆ
"ฉันดีใจด้วย" แคโรไลน์กล่าว
"จริงหรือ? พูดให้ดูเหมือนว่าคุณหมายความอย่างนั้นจริงๆ หน่อยสิ"
เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมา
"คุณไม่ได้โกรธเคืองอะไรผมใช่ไหม แคโรไลน์?"
"ทำไมฉันต้องโกรธล่ะ?"
เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับมือเขา และเขาก็ขมวดคิ้วอย่างรวดเร็วก่อนจะปล่อยมือตกลงข้างตัว
"ก็คุณรู้ไหมว่าคุณไม่ได้เขียนจดหมายหาผมเลยสักฉบับตั้งแต่ที่ผมจากไป"
เธอเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น
"คุณคาดหวังให้ฉันเขียนจดหมายหาหรือ?"
"แน่นอน" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม "มันน่าจะเป็นสิ่งที่คนในการดูแลพึงทำ และนั่นนำผมไปสู่คำถามที่ถามคุณเมื่อครู่นี้ คุณยังโกรธผมอยู่ใช่ไหมที่พยายามใช้อำนาจตอนที่เจอกันครั้งล่าสุด?"
"ไม่" เธอกล่าว "ฉันไม่ได้โกรธ"
"งั้นก็ทำหน้าตาให้ดูเป็นมิตรหน่อยสิ"
เธอต้องหัวเราะอีกครั้ง แต่มันเป็นเสียงหัวเราะเพียงชั่วครู่เท่านั้น
"ฉันนึกว่าคุณอยากคุยเรื่องเด็กๆ เสียอีก"
"คุณก็เป็นหนึ่งในเด็กๆ เหมือนกัน" เขาตอบ
เมื่อเธอขยับตัวด้วยความรำคาญ เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง
"ผมอยากคุยเรื่องตัวผมเอง คุณไม่ใช่เด็กๆ หรอก แต่ผมพบว่าผมต้องการใครสักคนที่จะให้ความใส่ใจผมบ้าง เหมือนกับที่คุณให้เบ็ตตี้และเบบี้"
เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่างและพบว่าหายใจลำบากเหลือเกิน
"ผมไม่พอใจกับการที่คุณเป็นแค่คนในการดูแลหรอก" ฮาเวอร์ฟอร์ดกล่าว และมีน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างบรรยายไม่ถูกในน้ำเสียงของเขา "เพราะมันมีอุปสรรคมากมายในการที่จะได้พบคุณ ผมต้องการคุณในฐานะสิ่งที่ใกล้ชิดกว่า ดีกว่า และคอยช่วยเหลือกันได้มากกว่านี้ แคโรไลน์ คุณจะแต่งงานกับผมได้ไหม?"
เธอหยุดชะงักและมองเขาด้วยดวงตาที่ลุกโชน จากนั้นเธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า—
"ไม่!" แล้วเธอก็กล่าวซ้ำอีกว่า "ไม่!" จากนั้นเธอก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินตามเธอไป
"คุณคงไม่ได้หมายความอย่างนั้น" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจอย่างที่สุด
เธอตอบเขากลับมาโดยหันหลังให้
"ฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆ " เขามีท่าทีดูผิดหวังอย่างมาก และหญิงสาวก็แทรกขึ้นมาอย่างเร่งรีบ "ฉันเดาว่ามันคงเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมากสินะ แต่ถ้าคุณอยากจะเรียกมันว่าความเอาแต่ใจก็เชิญเถอะ ฉันมีเหตุผลที่ไม่อยากแต่งงานกับคนรวยมากนัก ฉันไม่เต็มใจ" เธอกล่าวด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา "ที่จะถูกเลือกไปเป็นภรรยาเหมือนกับที่ใครสักคนเลือกพรมหรือชิ้นเฟอร์นิเจอร์"
"พระเจ้าช่วย!" ฮาเวอร์ฟอร์ดอุทาน "คุณคิดว่าผมต้องการซื้อตัวคุณมาหรือ?"
"ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น" แคโรไลน์กล่าว "นอกจากต้องขอขอบคุณมากสำหรับข้อเสนอของคุณ และฉันขอปฏิเสธ"
เขาปล่อยให้เธอเดินไปและยืนมองตามเธอไปด้วยความงุนงงและเจ็บปวด เธอเข้ามาอยู่ในความคิดของเขาอย่างใกล้ชิดในช่วงหลังมานี้ เธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในแผนการใหม่ๆ สำหรับอนาคตของเขา เธอสำคัญ เป็นที่รัก และล้ำค่าเหลือเกิน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาได้รับรู้ว่าเขาเข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวเธออย่างไร และคุณนายเบรนตันก็ไม่รอช้าที่จะเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง) จนเขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะหันหลังให้กับเขาอย่างเด็ดขาดถึงเพียงนี้
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พยายามจะเดินตามเธอไป มีบางอย่างที่ทรงอำนาจในน้ำเสียงและท่าทางของเธอ บางอย่างที่บาดลึกถึงความรู้สึกผิดในใจเขา แต่ความรู้สึกหลักของเขากลับเป็นความรู้สึกสำนึกเสียใจในความล้มเหลว
"ฉันมันเป็นคนหลงตัวเองและซุ่มซ่ามจริงๆ!" เขาพูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง
และหลังจากที่เขาเดินวนเวียนอยู่พักใหญ่และไตร่ตรองสถานการณ์อย่างถี่ถ้วน การประเมินตนเองอย่างไม่น่าอภิรมย์นี้ก็ยิ่งตอกย้ำให้ชัดเจนขึ้น
หากเขาสามารถออกไปจากเยลเวอร์ตันได้อย่างสะดวกใจ เขาคงทำไปแล้ว แต่ในเมื่อเขาเป็นคนเสนอตัวมาเยือนเอง การจะหาเหตุผลฟังขึ้นเพื่อยุติการเยี่ยมเยียนในลักษณะที่กะทันหันเช่นนี้คงเป็นเรื่องยาก
กระนั้น อิทธิพลที่เงียบสงบและแสนสบายของบ้านหลังนี้ โดยเฉพาะการที่มีเด็กๆ อยู่ด้วย ช่วยบรรเทาอารมณ์ที่ขุ่นมัวของเขาได้อย่างดีเยี่ยม และในเวลาอาหารค่ำเขาก็นั่งสนทนาเรื่องประสบการณ์ในอเมริกาอย่างออกรส พร้อมทั้งสังเกตด้วยความพึงพอใจ (และมีความขุ่นเคืองปนอยู่มากกว่านั้น) ว่าหญิงสาวในชุดสีขาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะนั้นดูมีท่าทีที่ผ่อนคลายและจิตใจที่เบิกบานไม่แพ้กันเลย
"ฉันพบว่าเขาดูดีขึ้นมากเลย" คุณนายเบรนตันกล่าวขณะที่เธอกับแคโรไลน์นั่งจิบกาแฟกันอยู่ในโถง
"เขาก็ดูดีมาตลอดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ" หญิงสาวกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
เธอปล่อยให้เบ็ตตี้ตกแต่งร่างกายให้สำหรับมื้อค่ำ และมีดอกไม้สีแดงดอกใหญ่เสียบไว้ท่ามกลางเส้นผมสีเข้มที่มวยอยู่หลังใบหูเล็กๆ ของเธอ เธอตัวสูงขึ้น แต่ก็ยังคงรูปร่างเพรียวบางเช่นเดิม แม้ว่าคุณนายเบรนตันจะสรรหาอาหารที่ทำให้อ้วนทุกรูปแบบมาให้แคโรไลน์รับประทาน แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะอ้วนขึ้น
"โอ้ ฉันไม่ได้หมายถึงหน้าตาของเขานะ ฉันหมายถึงท่าทางของเขาน่ะ! เธอไม่คิดว่าเขาดูสดใสและกระฉับกระเฉงขึ้นมากเลยหรือ? เขาดูกำลังมีความสุขด้วยนะ ฉันดีใจแทนเขาจัง!"
แคโรไลน์วางถ้วยกาแฟลง เธอได้ยินเสียงประตูห้องอาหารเปิดออก
"ฉันขอตัวขึ้นไปดูข้างบนก่อนนะว่าเบ็ตตี้หลับหรือยัง เธอตื่นเต้นมากดูไม่ค่อยง่วงเลย"
ชุดสีขาวของเธอวับหายไปในพริบตาในขณะที่นายเบรนตันและแขกของเขาเดินออกมาจากห้องอาหาร และแม้ว่าพวกเขาจะนั่งสนทนาและสูบบุหรี่กันอยู่นาน มิสแกรนเจอร์ก็ไม่เคยกลับมาที่นั่นอีกเลย
"ฉันพยายามจะแบ่งเธอออกมาจากความทุ่มเทที่มีต่อเด็กๆ บ้าง แต่ก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไรเลย" คุณนายเบรนตันกล่าวกับรูเพิร์ต "แต่จะว่าไป เธอจะอยู่กับเด็กๆ ไปตลอดชีวิตก็คงไม่ได้"
"ผมเกรงว่าเธอจะค่อนข้างดื้อรั้นนะ" ฮาเวอร์ฟอร์ดให้ความเห็นด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเคร่งขรึม
เช้าวันรุ่งขึ้นเขาออกเดินทางจากเยลเวอร์ตันแต่เช้าตรู่ จนเด็กๆ ยังแต่งตัวไม่เสร็จตอนที่เขาจากไป
เบ็ตตี้คร่ำครวญถึงคำสัญญาที่ยังไม่เป็นจริงอีกนับไม่ถ้วนและร้องไห้ออกมาอย่างขมขื่น ส่วนแคโรไลน์เมื่อได้ฟังเด็กน้อยก็นรู้สึกละอายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ถึงอย่างนั้น" เธอแย้งในใจ "เขาก็ไม่จำเป็นต้องจากไปหรอกถ้าเขาไม่อยากไป"
ในมื้อกลางวัน คุณนายเบรนตันแสดงความคิดเห็นว่าการเปลี่ยนแปลงที่เธอสังเกตเห็นในตัวรูเพิร์ต ฮาเวอร์ฟอร์ดนั้นบ่งบอกอะไรได้มากกว่าแค่การเปลี่ยนแปลงเพียงภายนอก
"ฉันมั่นใจ" เธอกล่าว "เขาจะต้องแต่งงานกับคนอเมริกันแน่ๆ ไม่รู้สึกแย่บ้างหรือ? ฉันผิดหวังจริงๆ"
"ตอนที่หนูแต่งงาน" เบ็ตตี้ตั้งข้อสังเกต "หนูจะเลี้ยงแม่ไก่ ไก่ที่มีจุดๆ สีเหลืองน่ะ เบบี้รู้ไหมว่าเป็นแบบไหน แบบเดียวกับที่คุณไล่ต้อนออกมาจากสวนของคุณป้าเบรนตันนั่นแหละ"
"ไล่ต้อน (chased)" แคโรไลน์แก้คำให้
"ไล่ต้อน" เบ็ตตี้กล่าว จากนั้นจึงเปลี่ยนน้ำเสียง "ทำไมหน้าแคโรไลน์แดงจังเลย เหมือนคนโดนต้มเลย"
"เอาเถอะ" นายเบรนตันกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณก็บอกเองไม่ใช่หรือว่าอยากให้เขาแต่งงานน่ะ"
"ก็จริง" แอกเนส เบรนตันเห็นด้วย "แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะสนใจภรรยาชาวอเมริกันนี่"
พวกเขาถกเถียงเรื่องการแต่งงานที่อาจเกิดขึ้นอยู่พักใหญ่
แคโรไลน์รู้สึกแปลกใจเหลือเกินที่คนทั้งสองมองว่าเป็นเรื่องธรรมชาติและแน่นอนว่าเขาจะต้องแต่งงาน ไม่ใช่เพราะความรู้สึกถึงหน้าที่เพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากความพอใจและแม้กระทั่งจากความรัก
"พวกเขาลืมเรื่องราวไปง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" เธอถามตัวเอง
© 2026 One Thousand and One Nights
แปลและเรียบเรียงใหม่โดย: หมื่นล้านคำรัก & AI
