— Capricious Caroline —
• Effie Adelaide Rowlands •
• Effie Adelaide Rowlands •
.⋆｡🧸˚
แคโรไลน์ผู้เอาแต่ใจ
Capricious Caroline
แปลโดย: หมื่นล้านคำรัก & AI
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
บทที่: 17
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่ฮาเวอร์ฟอร์ดจะออกจากลอนดอนทันทีหลังจากงานศพของมารดา เขาต้องรับหน้าที่จัดการธุระต่างๆ ของท่าน ซึ่งเป็นเรื่องที่พี่ชายต่างบิดาของเขาควรจะมีส่วนร่วมด้วย แต่คัธเบิร์ต เบนเฮิร์สต์ กลับรีบจากไปโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ดูเหมือนเขาจะถูกหลอกหลอนด้วยความหวาดกลัวว่าจะติดเชื้อ หากเขาย่างกรายเข้าไปในบ้านที่มารดาของเขาเคยทนทุกข์ทรมานและสิ้นใจ นอกจากนั้น เขายังมีความคิดฝังใจในเชิงวิตกจริตว่าเขามีเชื้อโรคร้ายนี้อยู่ในตัวแล้ว เช่นเดียวกับที่มารดาของเขาต้องทนทนทุกข์มาเป็นเวลานาน เขาไม่ได้ปรากฏตัวแม้กระทั่งในงานศพ
ในขณะที่โลงศพกำลังถูกหย่อนลงสู่หลุมฝังศพ คามิลลาและเขากำลังเดินทางด้วยความเร่งรีบหนีออกจากลอนดอน จากอังกฤษ หนีให้ไกลจากแม้แต่ความเป็นไปได้ที่จะได้สูดอากาศที่หญิงผู้โชคร้ายซึ่งจากไปแล้วเคยสูดดม
"นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบ" แคโรไลน์รำพึงกับตัวเอง "ดวงตาของเธออาจจะมืดบอดไปชั่วขณะ และเขาอาจพยายามใช้อำนาจที่มีเหนือเธอในตอนนี้เพื่อกดขี่บงการ แต่คามิลลาไม่ใช่แม่ของเขา เธอจะเบื่อเขาในไม่ช้า และความเห็นแก่ตัวของเขาก็ไม่มีขีดจำกัด"
เธอนั่งอยู่คนเดียวในสวน แสงจันทร์ทอประกายและโลกทั้งใบก็ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเงียบงันของค่ำคืนฤดูร้อน
เด็กๆ หลับไปแล้ว พวกเธอตื่นเต้นกันมาทั้งวันเพราะจู่ๆ ก็มีการตัดสินใจว่าจะเดินทางจากชนบทออกไปพักผ่อนที่ทะเล
คุณนายเบรนตันคาดหวังว่าจะได้ส่งมอบความรับผิดชอบในการดูแลเด็กๆ คืนให้แก่แม่ของพวกเธอ แต่สิ่งนี้กลับถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด
บันทึกสั้นๆ ที่คามิลลาเขียนทิ้งไว้ก่อนออกจากลอนดอนทำให้แอกเนส เบรนตันรู้สึกสะเทือนใจเกือบเหมือนในวันวาน
เธอเขียนด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ใครๆ ก็เห็นได้ว่าหัวใจของเธอโหยหาลูกๆ ของเธอเพียงใด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่สามารถตัดขาดจากความสัมพันธ์ใหม่นี้ได้
เธอฝากฝังให้คุณนายเบรนตันและแคโรไลน์ช่วยดูแลลูกน้อยทั้งสองของเธอด้วยคำขอร้องทุกรูปแบบ และเหนือสิ่งอื่นใด เธออ้อนวอนอย่างน่าสงสารให้พวกเธอช่วยทำให้ภาพลักษณ์ของเธอยังคงแจ่มชัดอยู่ในสายตาของลูกๆ เสมอ
"ถ้าฉันไม่รู้ว่าพวกแกปลอดภัยดีอยู่กับคุณ และรู้ว่าพวกแกถูกแยกออกมาให้พ้นจากอิทธิพลของญาติฝ่ายเน็ดอย่างสมบูรณ์ ฉันคงไม่มีวันจากพวกแกมาได้เลย"
คุณนายเบรนตันตัดสินใจในทันทีว่าจะพาพวกเด็กๆ ย้ายออกจากเยลเวอร์ตัน
"การเปลี่ยนบรรยากาศคงดีสำหรับเราทุกคน" เธอประกาศด้วยความกระฉับกระเฉงแบบเดิม "เธอไม่เคยไปนอร์มังดีใช่ไหม แคโรไลน์? เอาล่ะ เตรียมตัวพบกับประสบการณ์ที่น่ารื่นรมย์ได้เลย!"
ในวันรุ่งขึ้นการเก็บข้าวของจะเริ่มต้นขึ้น แคโรไลน์ยิ้มให้กับตัวเองอย่างอ่อนแรงเมื่อนึกถึงความสำคัญของโอกาสนี้ที่มีต่อเบ็ตตี้และเบบซี่ พวกเธอจะยุ่งกันขนาดไหน และจะทำข้าวของวุ่นวายปั่นป่วนเพียงใด!
แคโรไลน์พิงหลังลงกับเก้าอี้แล้วหลับตาลง
อากาศเย็นสบายและเงียบสงบอย่างน่ารื่นรมย์ นี่คือช่วงเวลาที่เธอรักที่จะอยู่ตามลำพัง เมื่อสวนมีความงดงามสำหรับเธอเป็นพิเศษ และความเงียบสงบอันเยียวยาของชนบทกำลังกระซิบกระซาบกับเธออย่างจับใจ
เธอดีใจที่จะได้จากไป แต่ในขณะเดียวกันการจากสถานที่แห่งนี้ไปคงทำให้ใจหาย เพราะดูเหมือนมันจะถูกหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความคิดที่ล้ำค่าที่สุดของเธอ รดน้ำด้วยหยาดน้ำตาจากหัวใจ และอบอุ่นด้วยความปิติสุขที่แม้จะเกิดขึ้นอย่างลับๆ แต่มันก็ยังคงอยู่เพื่อส่องสว่างให้กับชีวิตทั้งชีวิตของเธอ
เธอเขียนคำอาลัยถึงเขาสั้นๆ มันไม่ได้ถูกร่างขึ้นตามรูปแบบธรรมเนียมปกติทั่วไป เธอเขียนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอรับรู้ได้ว่าการเสียชีวิตของมารดาในครั้งนี้คงมีความหมายต่อเขาอย่างยิ่งใหญ่เกินกว่าเวลาใดๆ และในขณะที่เขายืนมองมารดาที่จากไปนั้น คงมีความขมขื่นระลอกใหม่ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมถาโถมเข้ามา
หลุมศพที่คามิลลาได้ขุดไว้นั้น กลายเป็นหลุมฝังกลบความหวังและความฝันอันหอมหวานทั้งปวงที่เคยห้อมล้อมเขาไว้ราวกับเด็กๆ ในช่วงที่ผ่านมา หัวใจของเขาคงว่างเปล่าราวกับทะเลทรายในขณะที่เขายืนอยู่ข้างหลุมศพของมารดา
เธอไม่ได้พบเขาเลยตั้งแต่ค่ำคืนที่น่าจดจำที่สุดครั้งนั้น และดูไม่น่าเป็นไปได้ที่พวกเธอจะได้พบเขาอีกก่อนจะออกเดินทาง
เบ็ตตี้เขียนจดหมายหาเขาอยู่หลายฉบับ ดูเหมือนว่าเธอจะต้องการข้าวของมากมายสำหรับการไปต่างประเทศ และเธอก็ได้เรียนรู้ที่จะหันไปหาเพื่อขอให้รูเพิร์ตทำให้ความปรารถนาทุกอย่างของเธอเป็นจริง ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้แคโรไลน์ประทับใจได้เท่ากับท่าทีของเขาที่มีต่อเด็กๆ หากเป็นไปได้ เขายิ่งดูอ่อนโยนกว่าเดิมเสียอีก เขาวางท่าทีจริงจังขึ้นเล็กน้อย และแสดงให้ทุกคนเห็นในทุกวิถีทางว่าเขาคือผู้ปกครองของเด็กๆ เหล่านั้น
"ฉันเคยกลัว" คุณนายเบรนตันเคยกล่าวกับหญิงสาวครั้งหนึ่ง—"ฉันกลัวว่าเขาอาจจะเปลี่ยนไปในเรื่องนี้ แต่ฉันน่าจะรู้จักเขาดีกว่านี้!" อีกครั้งหนึ่งที่เธอกล่าวว่า "ฉันบอกเธอหรือยังว่าเขาปฏิเสธที่จะรับของทุกชิ้นที่เขาเคยให้เธอกลับคืนมา? เธอเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ในจดหมายฉบับแรกที่เขียนมาจากอิตาลี แต่ถึงตอนนี้" คุณนายเบรนตันกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งของความใจกว้างของเขา หลังจากเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้ฉันฟัง เธอยังบอกอีกว่า แน่นอนว่าถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่คัธเบิร์ต เธอคงไม่สามารถเก็บอัญมณีเหล่านั้นไว้ได้ แต่ในเมื่อคัธเบิร์ตเป็นพี่ชายของเขา เขาก็มีสิทธิ์ที่จะแบ่งปันความมั่งคั่งเหล่านั้น"
"นั่นไม่ใช่ความคิดของเธอเองหรอก" แคโรไลน์กล่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในค่ำคืนนี้ ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับคามิลลาด้วยความสงสาร และนึกถึงความทรงจำของหญิงสาวผู้ที่เพิ่งจากไป
หนึ่งปีในบ้านของมารดาเขาทำให้เธอได้รู้จักตัวตนของคัธเบิร์ต เบนเฮิร์สต์ อย่างทะลุปรุโปร่ง
การทอดทิ้งหน้าที่ ความขี้ขลาด และความเห็นแก่ตัวของเขาในครั้งนี้ ยิ่งดูน่ารังเกียจเป็นทวีคูณเมื่อเธอหวนนึกถึงความรักที่ยึดติด ความทุ่มเทอย่างหมดหัวใจ และความภาคภูมิใจที่มารดาของเขามีต่อตัวเขา
"เขาไม่คู่ควรแม้แต่จะให้รูเพิร์ตเดินเหยียบด้วยซ้ำ" แคโรไลน์ตัดสินอย่างเดือดดาล และในวินาทีนั้นเองมีคนเรียกชื่อเธอ เธอสะดุ้งสุดตัวและหันไปพบว่ารูเพิร์ตยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของเธอ
"ยกโทษให้ผมด้วย" เขากล่าวอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าทำให้เธอตกใจเพียงใด "คุณนายเบรนตันส่งผมมาตามหาคุณ เธอบอกว่าคุณมักจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้"
"ฉันนึกว่าฉันอยู่คนเดียวเสียอีก" แคโรไลน์กล่าวอย่างประหม่า แล้วเสริมว่า "คุณมาที่นี่นานหรือยัง? คุณขับรถมาเหรอ?"
เขาตอบว่า ""
มือของพวกเขาประสานกันชั่วครู่แล้วคลายออก
"ผมรู้สึกว่าผมต้องมาหาพวกคุณทุกคนก่อนที่พวกคุณจะจากไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผมต้องการคุยกับคุณ"
"" แคโรไลน์กล่าว
"คุณเหนื่อยไหม?" ฮาเวอร์ฟอร์ดถามค่อนข้างกะทันหัน "เราเดินเล่นกันหน่อยไหม?"
เธอลุกขึ้นทันที
"ที่นี่บรรยากาศดีมากในเวลานี้ ฉันจะพาคุณไปสวนของเบ็ตตี้ มีกุหลาบดอกหนึ่งรอคุณอยู่คุณฮาเวอร์ฟอร์ด ฉันตั้งใจจะส่งไปให้ทางไปรษณีย์ในวันพรุ่งนี้ ฉันไม่รู้ว่าฉันกล้าเด็ดมันหรือเปล่า แต่คุณมองดูมันได้นะ"
ขณะที่พวกเขาเดินผ่านกิ่งไม้ที่ถักทอกันอยู่เหนือศีรษะ เขากล่าวว่า—
"ผมอยากให้คุณทราบว่าแม่ของผมพูดถึงคุณหลายครั้ง ท่านได้ยกอัญมณีเล็กๆ น้อยๆ บางชิ้นให้คุณ ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็นของแม่คุณ ผมพูดไม่ได้หรอกว่าท่านพูดถึงคุณในทางที่ดี" เขากล่าวพร้อมถอนหายใจ "แต่อย่างน้อยท่านก็ยังจำได้"
"มันทำให้ฉันเสียใจ" แคโรไลน์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ที่ทราบว่าท่านต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดนั้น"
เขาถอนหายใจ
"บางครั้งมันก็น่ากลัวมาก ผู้หญิงอย่างพวกคุณทำด้วยอะไรกันนะ! แม่ผู้โชคร้ายของผมมีข้อผิดพลาดของท่าน แต่ท่านก็มีคุณสมบัติที่น่าอัศจรรย์ ในบางแง่มุมคุณทำให้ผมนึกถึงท่าน แต่คุณไม่ได้มีความเป็นชายเลยแม้แต่น้อย"
เมื่อถึงสวนของเบ็ตตี้ เขาคุกเข่าลงและประทับริมฝีปากบนดอกกุหลาบนั้น
"บอกเธอด้วยว่าผมมาที่นี่ และผมฝากจูบไว้ให้เธอ ผมจะไม่เด็ดมันหรอก แม่หนูน้อยที่น่ารัก ให้เธอส่งมันไปเถอะถ้าเธอต้องการ"
"แต่คืนนี้คุณจะกลับเลยหรือ?" แคโรไลน์ถาม
ในชุดมัสลินสีขาว เธอแลดูราวกับภูตผี เป็นส่วนหนึ่งของไอหมอกที่ปกคลุมพื้นดินราวกับผ้าคลุมสีขาว
"ผมคิดว่าอย่างนั้น ผมรู้สึกเหมือนมีไข้ข้างในกระดูก... ผมอยากจะเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา" จากนั้นเขาก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน และวางมือลงบนไหล่ของเธอ "มีอีกเรื่องที่ผมอยากจะบอกคุณ"
เธอสั่นสะท้านและถอยห่างออกไป เขารีบชักมือออกทันที
"?"
"ผมได้รับแจ้งมาว่าเซอร์ซามูเอล บร็อกซ์บอร์น มาที่นี่บ่อยมากในช่วงหลังมานี้ มาโดยมีจุดประสงค์เพื่อพบคุณ"
"ใครเป็นคนบอกคุณ?" แคโรไลน์ถามอย่างเย็นชา
"เพื่อนบอกผมมา และบอกด้วยเหตุผลที่ดีที่สุด"
"ฉันรู้ว่าคุณนายเบรนตันเป็นคนที่ใจดีและมีจิตใจงามที่สุด" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องนำเรื่องนี้ไปพูดกับคุณด้วย"
"อย่างนั้นหรือ?" ฮาเวอร์ฟอร์ดกล่าว "เธอทำเพราะเธอรู้ว่าผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ มีสิทธิ์ที่จะเข้ามามีส่วนร่วมในทุกเรื่องที่มีความสำคัญต่อชีวิตคุณ คุณอยู่ในการดูแลของผม และอยู่ภายใต้คำสั่งของผมในอีกสองปีข้างหน้า"
แคโรไลน์หัวเราะอย่างขมขื่นและอ่อนแรง
"โอ้ อย่าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้เลย!" เธออุทานและเดินหนีไป แต่เขาเดินตามเธอไป
"มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ" เขากล่าวอย่างหงุดหงิด "ผมสถาปนาตัวเองเป็นผู้ปกครองของคุณ และตามพินัยกรรมของแม่ผม คุณถูกยกให้มาอยู่ภายใต้การดูแลของผม ดังนั้นผมจึงมีสิทธิ์ที่จะตั้งคำถามกับคุณในเรื่องที่อาจดูเสียมารยาทหากถามโดยคนอื่น"
"ฉันคิดว่าคุณนายเบรนตันเข้าใจผิดแล้ว" แคโรไลน์กล่าวพลางเดินต่อไป
"ในแง่ไหน?"
"เซอร์ซามูเอลเป็นเพื่อนเก่าของบ้านนี้ เขาคุ้นเคยกับการมาที่นี่อย่างอิสระอยู่แล้ว แล้วทำไมถึงต้องสันนิษฐานว่าเขามาที่นี่เพียงเพราะฉันคนเดียวล่ะ?"
"ผมไม่ทราบว่าทำไม แต่ผมหวังเหลือเกินว่าเขาไม่ได้มาด้วยเหตุผลนั้น!" น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้างขึ้น "คุณรู้ว่าผมคิดอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ ผมได้พูดกับคุณอย่างเปิดเผยเกี่ยวกับเขา และยิ่งไปกว่านั้น สัญชาตญาณของคุณเองซึ่งนำพาคุณไปสู่การตัดสินที่แม่นยำอย่างหาได้ยาก ก็คงบอกคุณได้ว่าเขาไม่ใช่คนที่ควรคบหาสำหรับเด็กสาว ผมเกือบจะพูดไปแล้วว่าไม่ใช่สำหรับผู้หญิงดีๆ คนไหนเลย"
แคโรไลน์เงียบไปนาน จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นว่า—
"ผู้หญิงทุกคนไม่มีเหตุผลหรอก คุณก็รู้ นั่นเป็นธรรมเนียม และบางครั้งพวกเธอก็มองสิ่งต่างๆ ในมุมที่พวกคุณผู้ชายมองไม่เห็น ฉันไม่คิดว่าเซอร์ซามูเอลจะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะเลวร้ายอย่างที่ถูกกล่าวหาถึงเพียงนั้น อย่างน้อยเขาก็ดูไม่เป็นอันตราย และค่อนข้างน่าสนุกดีออก"
รูเพิร์ต ฮาเวอร์ฟอร์ด จ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจอย่างใหญ่หลวงที่ปนไปด้วยความเจ็บปวด
"คุณชอบเขาหรือเปล่า?" เขาถาม เข้าประเด็นด้วยนิสัยตรงไปตรงมาอันเป็นเอกลักษณ์
แคโรไลน์ยักไหล่
"ฉันคิดว่าฉันชอบนะ แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนักหรอก" น้ำเสียงของเธอฟังดูไม่ใส่ใจ "คุณนี่ชอบคาดคั้นคนอื่นจังเลยนะ!" เธอกล่าว ซึ่งฟังดูเหมือนคามิลลาไม่มีผิด
พวกเขาเดินผ่านสวนขึ้นไปอีกครั้งท่ามกลางความเงียบ เลยจากสนามหญ้ากว้างใหญ่ไป ตัวบ้านเปิดต้อนรับไว้อย่างอบอุ่น แสงไฟส่องสว่างไปทั่ว ร่างสูงโปร่งของนายเบรนตันที่ไหล่ห่อเล็กน้อยกำลังเดินตรงมาหาพวกเขาอย่างช้าๆ
"เอาล่ะ" ฮาเวอร์ฟอร์ดกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแห้งแล้ง "ถ้าคุณมองเขาด้วยความไม่แน่ใจแบบนี้ มันก็ง่ายขึ้นสำหรับผมที่จะจัดการ"
แคโรไลน์หันขวับมามองด้วยความขุ่นเคืองในน้ำเสียง
"คุณหมายความว่าอย่างไร... ที่ว่าจะจัดการ?"
"ผมหมายความว่าผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์นี้พัฒนาไปจนใกล้ชิดกันเกินไป ไม่ว่ามันจะทำให้คุณหงุดหงิดเพียงใด แต่ความจริงก็คือผมเป็นผู้ปกครองของคุณ และจนกว่าคุณจะอายุครบยี่สิบเอ็ดปี คุณไม่มีอิสระที่จะทำในสิ่งที่ผมไม่เห็นชอบ และแน่นอนว่าผมไม่เห็นชอบกับมิตรภาพของคุณกับผู้ชายคนนี้"
แคโรไลน์หยุดชะงักและสูดลมหายใจ
"การสอดแนมแบบนี้" เธอกล่าวอย่างเย็นชา "ไม่เพียงแต่น่าขัน แต่ยังน่ารังเกียจมากด้วย คุณอาจจะทึกทักเอาเองว่ามีอำนาจในเรื่องเงินทองของฉัน แต่ในเรื่องการเลือกคบเพื่อน ฉันขอมีอิสระอย่างเด็ดขาด โปรดเข้าใจด้วยว่าฉันไม่ยอมรับกฎเกณฑ์ใดๆ ที่คุณตั้งขึ้นในเรื่องนี้" เธอยืนนิ่งอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นกล่าวคำว่า "ราตรีสวัสดิ์" อย่างห้วนๆ แล้วรีบเดินจากเขาไปอย่างรวดเร็ว เธอถึงกับวิ่งออกไปกลางสนามหญ้าและเข้าตัวบ้านไปก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอจากไปแล้ว
นายเบรนตันตะโกนเรียกอะไรบางอย่างตามหลังเธอไปขณะที่เธอเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ไม่ตอบรับ
"แคโรไลน์เป็นอะไรไป?" เขาถามเมื่อเดินมาถึงตัวรูเพิร์ต ฮาเวอร์ฟอร์ด
ชายหนุ่มนั่งลงและไม่ได้ตอบในทันที จากนั้นจึงกล่าวสั้นๆ ว่า—
"ผมเพิ่งพูดกับเธอเรื่องบร็อกซ์บอร์น"
"โอ้!" นายเบรนตันอุทาน เขาเอนตัวลงนั่งอย่างสบายบนเก้าอี้อีกตัว "นั่นคงเป็นสิ่งที่ภรรยาผมยุให้คุณทำสินะ? แอ๊กกี้ทำตัววุ่นวายใจเสียเหลือเกินกับเรื่องของแซมมี่น่ะ คุณรู้ไหมเพื่อนรัก" ดิ๊ก เบรนตันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่รื่นรมย์และใจเย็น "ผมไม่เห็นด้วยกับคุณทั้งคู่นักหรอก ผมรู้ว่าแซมมี่อาจจะดูเสเพลไปบ้าง พ่อของเขาก็เป็นแบบนั้น แต่เขาจะรู้จักคิดเองในวันหนึ่ง เขามีแม่ที่น่ารักที่สุดในโลก ดูเหมือนว่าเขาจะจริงจังนะ"
"เรื่องนี้มันเหลวไหลสิ้นดี" รูเพิร์ต ฮาเวอร์ฟอร์ด กล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ผมไม่ได้พูดถึงฐานะ ตำแหน่ง หรือครอบครัวของเขาหรอก แต่ตัวผู้ชายคนนั้นต่างหากที่ผมรังเกียจ ผมคงเสียใจหากต้องเห็นผู้หญิงที่ผมห่วงใยต้องแต่งงานกับเขา"
"เอาเถอะ ประสบการณ์ของผมสอนว่า" นายเบรนตันกล่าวหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง "เรื่องพวกนี้เดี๋ยวก็เข้าที่เข้าทางกันไปเอง ผมไม่คิดว่าแคโรไลน์จะคิดจริงจังกับแซมมี่หรอก แต่ในทางกลับกัน เธออาจจะคิดก็ได้ ผมเสียใจนิดหน่อยที่คุณพูดเรื่องนี้กับเธอ"
"ผมไม่เสียใจ" ฮาเวอร์ฟอร์ดกล่าวห้วนๆ ครู่ต่อมาเขากล่าวว่า "ผมเคยคิดว่าเธอเป็นคนมีเหตุผลและดูแลตัวเองได้ แต่ตอนนี้ผมเห็นแล้วว่าผมคิดผิด"
เขารู้สึกปั่นป่วนใจอย่างยิ่ง หากเขาไม่ได้ถามเธอด้วยตัวเอง เขาคงไม่เชื่อเรื่องนี้ แคโรไลน์เคยมีความสดใสและกระจ่างชัดในสายตาของเขา เธอมีความตรงไปตรงมาทัดเทียมกับเขา ถ้อยคำของเธอเปี่ยมด้วยความจริง และเธอก็แสดงให้เห็นครั้งแล้วครั้งเล่าถึงคุณสมบัติที่ไม่ธรรมดา จนเขาเผลอมอบความชื่นชมในสติปัญญาที่เกินวัยของเธอให้โดยไม่รู้ตัว และมองว่ามุมมองของเธอสมดุลอย่างน่าทึ่ง แม้แต่การพังทลายของสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเขาก็ยังไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดรุนแรงเท่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ อันที่จริง ตอนนั้นเขายังพอจะทำใจได้บ้าง ดังที่เขาเคยบอกแคโรไลน์ เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขารักกำลังหลุดลอยไปอย่างช้าๆ ทว่าแน่นอน เขารู้สึกได้ว่าผีเสื้อที่เขาจับและล่ามโซ่ไว้กำลังกระพือปีกอย่างกระวนกระวาย (แม้ว่าโซ่นั้นจะงดงามก็ตาม) และเขาได้เตรียมใจไว้แล้วสำหรับคำตัดสินที่ว่าความรักของเขานั้นน่าเบื่อหน่ายและการอุทิศตัวของเขานั้นน่ารำคาญ และเมื่อถึงเวลานั้น เขาก็ยอมรับมันไว้อย่างสงบเสมือนเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่เขาก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่ากันเลย
เขาสามารถคาดเดาทุกอย่างจากคามิลลาได้ ยกเว้นสิ่งที่เธอได้ทำลงไป และความเชื่อมั่นอันน่าตกใจในความไม่ซื่อสัตย์ของเธอนั้นก็ไม่ได้สร้างความประหลาดใจได้เท่ากับด้านมืดของนิสัยที่แคโรไลน์เผยให้เห็นในคืนนี้เลย
เขาก็เหมือนกับแอกเนส เบรนตันที่พบว่าสามารถให้อภัยคามิลลาในหลายๆ สิ่งที่คนอื่นคงไม่มีวันให้อภัยได้ เพราะเขานำโครงสร้างทางความคิดของเธอมาพิจารณาเป็นอันดับแรก เพราะเขามองเธอเป็นเพียงเด็กน้อย เด็กน้อยที่ดื้อรั้น โง่เขลา อ่อนหวาน และไร้ความรับผิดชอบ เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาตามวัย และเพราะเขารู้ว่าเธอถูกรายล้อมไปด้วยอิทธิพลที่เลวร้ายที่สุดมาตั้งแต่ต้น แล้วคามิลลาก็ทำให้เขาเห็นว่าเขาผิดมหันต์เพียงใดที่ปฏิบัติกับเธอด้วยความนึกคิดที่อ่อนโยนเช่นนั้น
เช่นเดียวกับแคโรไลน์ในตอนนี้ เขาเคยวางเธอไว้ในอีกระดับหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาตระหนักแล้วว่าเขาเคยคิดว่าเธอเป็นสิ่งที่หอมหวานและงดงาม ทว่าเธอกลับสารภาพออกมาจากปากของเธอเองว่าเธอมีความเห็นอกเห็นใจให้กับผู้ชายที่โหดร้าย หยาบคาย และมีจิตใจที่ต่ำตม
ผู้หญิงทุกคนเป็นเช่นนี้หรือ? หรือนี่เป็นเพียงโชคชะตาของเขาที่ถูกปฏิเสธไม่ให้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิง? ผู้หญิงที่มีความเมตตาอันอ่อนหวานและมีความเป็นเพื่อนที่กล้าหาญ ตัวแทนของความสูงส่งและความอ่อนน้อมถ่อมตนที่กวีเคยขับขานมานับยุคสมัย และเป็นผู้ที่ชายในอดีตยอมสละชีวิตเพื่อรักษาความบริสุทธิ์และเกียรติของพวกเธอไว้ แม่ของเขาแสดงให้เขาเห็นภาพด้านหนึ่ง คามิลลาแสดงให้เห็นภาพตรงข้าม และตอนนี้แคโรไลน์ก็ได้เพิ่มรอยแต้มของเธอลงไป
เขานั่งอยู่นานหลังจากที่นายเบรนตันสูบซิการ์เสร็จและเดินเข้าบ้านไป เขาโกรธและรู้สึกแย่ไปพร้อมๆ กัน ความรู้สึกของเขาในตอนที่มาถึงเยลเวอร์ตันในเย็นวันนี้เกือบจะเป็นความสุข เขาดีใจที่ได้พบแอกเนส เบรนตันดีใจที่ได้พบแคโรไลน์อีกครั้ง แต่หลังจากคำทักทายแรก คุณนายเบรนตันก็พัดพาเขาเข้าสู่ความกังวลและความเสียใจระลอกใหม่ "ความผิดอยู่ที่ตัวผมเอง" เขาครุ่นคิด "มันต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ผมกำลังอยู่ในร่องผิดที่ผิดทาง นั่นคือรากเหง้าของปัญหาทั้งหมด"
เขาปล่อยใจไปกับความโหยหาในชั่วขณะนั้น ความโหยหาที่จะสลัดทิ้งพันธนาการของชีวิตในปัจจุบัน การหลุดพ้นจากทุกสิ่งที่ทำให้โลกต้องอิจฉาเขา
ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาเคยหลงระเริงอยู่ในความรุ่งโรจน์ของสวรรค์จอมปลอม และในช่วงเวลานั้นเอง เสียงเพรียกแห่งความทะเยอทะยานในอดีตก็เงียบลง ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งจากเงินทองของเขากลายเป็นความพึงพอใจ แต่เมื่อความรุ่งโรจน์นั้นถูกทำให้มัวหมอง จิตวิญญาณของเขาก็หวนกลับไปสู่ความเคยชินและความปรารถนาในอดีตอย่างรวดเร็ว
อาจเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะต่อต้านสภาพแวดล้อมแห่งความมั่งคั่งและหรูหรา เสื้อผ้าเนื้อดี และความงามที่ถูกปรุงแต่ง ในเมื่อเขาได้รับรู้ถึงความกลวงเปล่าของชีวิตสังคมเช่นนี้ ในเมื่อเล่ห์เหลี่ยม ความเห็นแก่ตัว คำโกหก และความไร้สาระได้ถาโถมเข้ามาทำลายเส้นทางของเขา ไม่ใช่ว่าเขาจะตัดสินใครโดยรวม แต่เขาเลือกที่จะแยกแยะ ความดีมีอยู่ทุกที่ ผู้คนที่เขามาอาศัยอยู่ด้วยในคืนนี้ก็เป็นเครื่องยืนยันที่ชัดเจนที่สุดในเรื่องนั้น เขาได้สัมผัสกับผู้คนทุกรูปแบบและทุกสถานะ เขาจึงตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่ามีหัวใจที่ซื่อสัตย์และเรียบง่ายในหมู่ชนชั้นผู้มีอันจะกินไม่ต่างจากอาชีพอื่นในชีวิต อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกที่แท้จริงของฮาเวอร์ฟอร์ดนั้นอยู่กับผู้ที่ทำงานหนัก เขาคิดว่าน่าจะมีโอกาสพบ "ทองคำ" ในธรรมชาติของเหล่าผู้ที่ตรากตรำทำงานหนักและต้องทนทุกข์ หรือแม้แต่ตายไปพร้อมกันในการดิ้นรนเพื่อหาอาหารมาให้ลูกๆ ได้มากกว่าที่จะพบในตัวของพวกคนว่างงานและผู้ที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
ในอดีตที่ผ่านมา เขาเคยเห็นหลักฐานมากมายของธรรมชาติอันล้ำค่านี้ที่บรรจุอยู่ในกรอบอันหยาบกร้าน บุคลิกที่ดูไม่น่าคบหา
และผู้หญิงในวันวานเหล่านั้น ประวัติศาสตร์ของพวกเธอไม่ใช่หรือที่ทำให้พวกเธอกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศและการชื่นชม? เขาสามารถหวนนึกถึงความทรงจำแห่งความซื่อสัตย์ ความกล้าหาญ และความอดทนไม่ย่อท้อของเหล่าหญิงทำงานเหล่านั้น ซึ่งทำให้ดวงตาของเขาเอ่อคลอและหัวใจเต้นระรัวยามที่เขานึกถึง
และเขาก็จดจำได้ด้วยว่า จนกระทั่งคืนนี้ มักจะมีบางอย่างในตัวแคโรไลน์ แกรนเจอร์ ที่เตือนให้เขานึกถึงผู้คนเหล่านั้นที่เคยเป็นที่รักยิ่งของเขา ผู้ที่หัวใจของเขายังคงโหยหา แม้ว่าพวกเขาจะปฏิบัติต่อเขาอย่างหยาบคายในช่วงที่ผ่านมา ผู้ที่สร้างสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างวัยเยาว์ของเขากับตัวตนในปัจจุบัน
ใช่ แคโรไลน์เคยมีความเรียบง่าย ความแข็งแกร่งที่เงียบขรึมและถ่อมตัวแบบคนในแถบเหนือเหล่านั้น บัดนี้เขารู้สึกได้แล้วว่าเขาพึ่งพาเธอมากเพียงใด เขาลุกขึ้นพร้อมถอนหายใจในที่สุด และก่อนจะเข้าบ้าน เขาแวะไปที่สวนเล็กๆ ของเบ็ตตี้อีกครั้ง เขาก้มลงและสัมผัสดอกกุหลาบนั้นด้วยริมฝีปากอีกครั้ง แต่ดูเหมือนความหอมหวานจะจางหายไปจากดอกไม้ราวกับว่าความงดงามอันอ่อนโยนของสวนได้สูญเสียอะไรบางอย่างไป เป็นที่แน่ชัดว่าในขณะที่เขาเดินอย่างช้าๆ ภายใต้แมกไม้ เขารู้สึกถึงความสูญเสียที่หนักอึ้งราวกับว่าในการจากไปของร่างในชุดขาวของหญิงสาวคนนั้น ไม่เพียงแต่โลกใบเล็กๆ รอบตัวเขาจะถูกพรากเสน่ห์อันทรงพลังไปเท่านั้น แต่สิ่งที่เป็นความเห็นอกเห็นใจและอิทธิพลที่ช่วยเยียวยาจิตใจเขาโดยไม่รู้ตัวก็ได้จากไปพร้อมกับเธอด้วยเช่นกัน
© 2026 One Thousand and One Nights
แปลและเรียบเรียงใหม่โดย: หมื่นล้านคำรัก & AI
