— Capricious Caroline —
• Effie Adelaide Rowlands •
• Effie Adelaide Rowlands •
.⋆｡🧸˚
แคโรไลน์ผู้เอาแต่ใจ
Capricious Caroline
แปลโดย: หมื่นล้านคำรัก & AI
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
บทที่: 21
ในช่วงเทศกาลคริสต์มาส คุณนายคัธเบิร์ต เบนเฮิร์สต์ ได้เดินทางมาร่วมงานเลี้ยงที่เยลเวอร์ตันโดยไม่มีใครคาดคิด เธอสวมชุดขนสัตว์เซเบิลแสนสวยและดูเปล่งประกายอย่างยิ่งเมื่อมาถึง ตามปกติแล้วดูเหมือนเธอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นในเชิงบวก
"ดีใจจังที่ได้มาอยู่ที่นี่!" เธอประกาศ "คุณนึกไม่ถึงหรอกว่าฉันเบื่อเตียงนอนและอาหารในต่างแดนแค่ไหน แอกเนส ฉันหวังว่าคุณจะให้ฉันทานเนื้อวัวกับพุดดิ้งลูกพลัมทุกวันเลยนะ"
คุณนายเบรนตันให้การต้อนรับแขกคนสวยของเธออย่างอบอุ่น ถึงกระนั้นคามิลลาก็สังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าหญิงสูงวัยกว่ากำลังมีเรื่องกังวลใจ
"อย่าลังเลที่จะไล่ฉันไปถ้าคุณไม่ต้องการฉันนะ" เธอกล่าวอย่างไม่ถือสา "ฉันสามารถกลับเข้าเมือง ไปที่ลีแอบบีย์ หรือ... เอ่อ ไปที่ไหนก็ได้ คุณก็รู้"
"ฉันไม่มีทางไล่คุณไปหรอก" แอกเนส เบรนตันกล่าว จากนั้นเธอก็เสริมด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "เพียงแต่ฉันต้องส่งโทรเลขหาคุณรูเพิร์ต เพราะเราคาดว่าเขาจะมาคริสต์มาสด้วยกัน"
คามิลลาหัวเราะอย่างร่าเริง
"แม่คนดี ทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ? เราเจอกันมาหลายครั้งแล้วนะ" เธอเสริมด้วยท่าทีจริงจัง "ตอนที่เรื่องของฉันกับคัธเบิร์ตมันเลวร้ายสุดๆ เมื่อสองเดือนก่อน ฉันจำเป็นต้องส่งข่าวไปขอให้รูเพิร์ตมาช่วย และเขาก็ใจดีมาก เขาจัดการทุกอย่างให้หมด คุณคงรู้นะว่าคัธเบิร์ตกับฉันตกลงที่จะแยกทางกัน อย่างน้อยก็สักพักหนึ่ง? บางทีเมื่อเขาพบว่าชีวิตไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เขาอาจจะเปลี่ยนไปบ้างก็ได้ นิสัยของเขา คุณแอกเนส มันเกินบรรยายจริงๆ แล้วเขาก็ทั้งขี้เกียจและรับมือยากเหลือเกิน! ไหนจะเรื่องลูกๆ อีก หน้าที่ของฉันคือต้องให้ความสำคัญกับพวกเขาเป็นอันดับแรกจริงๆ ซึ่งที่ผ่านมาฉันละเลยพวกเขาไปมาก รูเพิร์ตแนะนำว่าฉันควรกลับไปอยู่บ้านเล็กๆ ของตัวเองและหาคนมาคอยดูแล ฉันนึกว่าแคโรไลน์จะเพียงพอแล้ว แต่จากบางสิ่งที่รูเพิร์ตพูด ฉันเลยคิดว่าบางทีเธออาจจะมีแผนใหม่ในใจก็ได้"
"ฉันยังไม่ได้ยินข่าวอะไรเลย" คุณนายเบรนตันกล่าว
เธอรับฟังคำพูดนี้ด้วยความรู้สึกที่สับสน การที่คามิลลายอมรับสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุดได้อย่างง่ายดายนั้นอาจไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรนัก แต่คนอื่นๆ มักจะใช้เวลาทำใจนานกว่านั้น
"ฉันไม่ค่อยเห็นด้วยเรื่องบ้านหลังเล็กๆ นะ ทำไมไม่พักอยู่ที่นี่ล่ะ?" คุณนายเบรนตันกล่าวเสริม
"คุณแอกเนส! ฉันยังสร้างความเดือดร้อนให้มิตรภาพของคุณไม่พออีกหรือ? คุณตระหนักไหมว่าคุณต้องรับภาระดูแลลูกๆ ของฉันมานานกว่าหนึ่งปีแล้วนะ?"
"หนึ่งปีมันจะเป็นไรไปล่ะ! อีกอย่าง คุณก็รู้ดีว่ามันไม่เคยเป็นภาระเลย ฉันไม่ได้เรียกร้องอยากให้เด็กๆ มาอยู่ด้วยมานานแล้วหรอกหรือ? การมีเด็กๆ เหล่านี้อยู่ด้วยทำให้ทั้งดิ๊กและฉันมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง และถ้าคุณตกลงใจจะอยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ มันจะเป็นความสุขที่แท้จริงเลยล่ะ"
"ขอบคุณที่รัก" คามิลลากล่าว "ฟังดูดีจังเลย ฉันจะลองคุยเรื่องนี้กับรูเพิร์ตตอนที่เขามาถึงนะ"
เธอกล่าวประโยคนี้ด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติที่สุด
ทว่าฮาเวอร์ฟอร์ดไม่ได้มาเยลเวอร์ตันในช่วงคริสต์มาส เขาโทรเลขมาจากทางเหนือว่าเขาป่วย เป็นไข้หวัดใหญ่และไม่สามารถเดินทางได้
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ป่วยหนักจนลืมเรื่องของขวัญวันคริสต์มาส
พัสดุทยานมาถึงทุกครั้งที่มีบุรุษไปรษณีย์ และเด็กๆ ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ พวกเขารีบวิ่งไปหาแม่ทุกครั้งที่มีของขวัญชิ้นใหม่มาถึง และคามิลลาก็สารภาพกับแคโรไลน์ว่าเธอรู้สึกอิจฉาความผูกพันระหว่างรูเพิร์ตกับเด็กๆ เหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง
"แน่นอน ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องดีที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้ แต่ยังไงเสียพวกเขาก็เป็นลูกของฉัน และฉันควรจะเป็นอันดับหนึ่งสิ ในสภาพการณ์ตอนนี้ ฉันเชื่อว่าตัวเองแทบจะไม่อยู่ในอันดับด้วยซ้ำ รูเพิร์ตมาเป็นที่หนึ่ง เหนือใครๆ คุณเป็นที่สอง และแอกเนสก็เป็นที่สามที่สมศักดิ์ศรี"
"คุณกำลังพูดเพ้อเจ้อ" แคโรไลน์กล่าวด้วยท่าทีที่สงบที่สุด "เด็กๆ รักคุณมากขึ้นทุกวันนะ"
คามิลลายิ้ม ขมวดคิ้ว และถอนหายใจ
"เอาเถอะ อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ อย่างน้อยฉันก็ไม่ถือสาหรอกถ้าเป็นรูเพิร์ต คุณ หรือแอกเนส มันคงทำให้ฉันตายแน่ถ้าชายคนนั้นมาพรากพวกเขาไปและยุยงให้พวกเขาเกลียดฉัน ซึ่งเขาทำแน่ๆ โอ แคโรไลน์ นั่นทำให้ฉันนึกขึ้นได้ เบ็ตตี้เลือกของให้ลูกสาวของไวโอเลต แลนซิงหรือยัง? ถ้ายัง ให้เธอส่งกำไลนี้ไปให้เถอะ ฉันตั้งใจจะใจดีกับเด็กคนนั้นเพื่อเห็นแก่โฮเรซน่ะ"
ครู่ต่อมาคามิลลาก็กล่าวพร้อมเสียงหัวเราะ—
"ฉันสงสัยว่ารูเพิร์ตจะส่งของขวัญคริสต์มาสมาให้ฉันไหมนะ... ฉันคงไม่ควรคาดหวังสินะ"
แต่เธอก็ได้รับของขวัญชิ้นหนึ่ง เป็นสร้อยคอที่งดงามและไม่เหมือนใคร ทำจากหยกชิ้นเล็กๆ ร้อยเรียงกันบนสายโซ่เส้นบางสลับกับมรกต
ของขวัญของแคโรไลน์คือโต๊ะเขียนหนังสือ และเมื่อถุงจดหมายที่อัดแน่นถูกเปิดออกในเช้าวันคริสต์มาส ก็มีจดหมายฉบับหนึ่งรวมอยู่ด้วย
เธอเก็บมันไว้นานหลายชั่วโมงโดยไม่ได้เปิดอ่าน จากนั้นจึงลอบออกไปในสวนที่หนาวเย็นเพื่ออ่านมัน จดหมายนั้นยาวไม่มากนัก เขาเป็นคนที่มีนิสัยพูดจาตรงประเด็น แต่เป็นจดหมายที่สั่นสะเทือนความรู้สึกของเธออย่างลึกซึ้ง ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวและดวงตาพร่ามัว เขาเรียกเธอว่า "ที่รัก" และบางแห่งเขาเขียนว่า "แคโรไลน์ผู้เอาแต่ใจที่น่ารัก"
คราวนี้เขาไม่ได้เรียกร้องเธออย่างกล้าหาญหรืออ้อนวอนมากจนเกินไป ความเรียบง่ายที่ตรงไปตรงมาของเขานั้นเกือบจะทำให้เธอหวั่นไหว แต่เธอก็ยืดเวลาการตอบกลับไปจนถึงวันรุ่งขึ้น ตลอดทั้งเย็นวันนั้น ขณะที่เธอยังคงรู้สึกถึงเสน่ห์ที่ไม่อาจต้านทานของการมีตัวตนอันงดงามของคามิลลาที่ตรึงเธอไว้ เธอก็รู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเริ่มกลับมามั่นคงและกระแสความปีติที่แปลกประหลาดนั้นก็ค่อยๆ ดับวูบลง
"เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้" เธอพูดกับตัวเอง และถึงแม้เธอจะเรียบเรียงคำพูดอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอก็เขียนจดหมายปฏิเสธที่จะเป็นภรรยาของเขาเป็นครั้งที่สอง
© 2026 One Thousand and One Nights
แปลและเรียบเรียงใหม่โดย: หมื่นล้านคำรัก & AI
